Alles over mijn blindengeleidehond Olly

- Opleidingscentrum: Belgisch Centrum voor  Geleidehonden te Tongeren
- Ras: Labrador Retriever
- Kleur: zwart
- Stamboomnaam: Candy Of Ardomes Delight
- Roepnaam: Olly
- Koosnaampjes: Olliebol, Olly Petrolly, Ollieke, Ollekebollekerebusolleke, Olle  Bolle Gijs, Olalatje, Oililly …
- Geslacht: teefje
- Geboortedatum: 17-10-2003
- Broers en zussen: 4 zusjes en 3 broertjes, in het totaal een nestje van 8:
* Reu: Cerdas – Boom
* Reu: Cowok – Zemst
* Reu: Champ – Kessel-Lo
* Teef: Cotton – Lommel (Otti, afgekeurd als geleidehond, is sociale hond in een rust- en  verzorgingstehuis)
* Teef: Candy – Dit is Olly en ze woont in Beerse!
* Teef: Cane – Dit is Oeshi, geleidehond en woonachtig bij  haar baasje in Lier
* Teef: Cayenne – Zemst
* Teef: Calyn – Brussel
- Schofthoogte: 54 cm
- Gewicht: +/- 22 kg
- Puppypleeggezin: Olly is tot eind november 2004 bij Marleen en haar zoon Robbe  verbleven.  Marleen is een  fantastische pleegmama die woont in Kessel-Lo (dichtbij Leuven).
- Karakter: alert, gemakkelijk, lief, voorzichtig, zorgzaam, rustig, gevoelig, zeer zachtaardig,  heel sociaal en daardoor nog wel snel afgeleid.
- Weetje: Olly werd precies 2 jaar de dag dat ik in opleiding mocht komen met  name 17 oktober 2005!

De 3 zwarte labrador retriever zusjes op een rij: Oeshi, Otti  (afgekeurd en sociale hond in een rust- en verzorgingstehuis in Lommel) en Olly.   Foto genomen op de jaarlijkse barbecue van het BCG op 27 augustus 2006.

***

3. OLLY BIJ MARLEEN (PLEEGGEZIN)

1. DATA OLLY BIJ MARLEEN EN IN OPLEIDING

* Olly is geboren op 17 oktober 2003.
* Olly is naar Marleen gekomen op 10 december 2003.
* Olly’s eerste speelkameraadje was de golden retriever Kim(berly), die Marleen helaas op 3 november 2004 heeft moeten laten inslapen na een zware operatie (zie hieronder).
* Op 4 november 2004, de dag na het overlijden van Kim, is Marleen Satti gaan ophalen bij een gezin met 4 kinderen.  Satti is ook een golden retriever en was het tweede speelkameraadje van Ollybol.  Satti was 2 jaar toen ze bij Marleen kwam.
* Olly ging in opleiding bij het geleidehondencentrum (BCG) op 30 november 2004.
* Olly studeerde af op 17 oktober 2005 toen de class met haar toekomstig baasje Kim begon.  Die dag werd mevrouw exact 2 jaar!
2. INTERVIEW MET MARLEEN: OLLY AAN DE ACADEMIE
Olly heeft “aan de academie” gestudeerd in haar puppytijd bij Marleen!  Hier een interview met Marleen, met dank aan Karlien die voor de vragen gezorgd heeft!

1. Waar ging jij naar school?
Ik ging naar de kunstacademie “De Lei” in Leuven en volg daar de richting Kunst & Textiel.

2. Hoe reageerde de directie op school?
De eerste stap die ik genomen heb, was om naar de directeur te stappen en mijn project “Olly” uit te leggen.  Hij stond er volledig achter.  Daarna heb ik het aan mijn docente gevraagd en die zag het ook volledig zitten.

3. Heb jij ook de docenten en medestudenten op de hoogte gebracht van de komst van Olly?
De eerste cursusdag heb ik Olly niet meegenomen en heb ik het aan de overige medestudenten gevraagd.  De meesten waren direct akkoord en zagen er geen probleem in.

4. Hoe oud was Olly toen je haar voor het eerst meenam?
Olly was ongeveer 3 maanden oud en was dus nog niet volledig zindelijk …

5. Ging jij een hele dag naar school?  Wat deed Olly dan een hele dag?
Ik ging van maandagmorgen 9:30u tot 16u, en dinsdagnamiddag van 13u tot 17u naar school.
* 09:30 – 10:45u: Olly sliep meestal want ze was al moe van de busrit Kessel-Lo – Leuven.
* 10:45 – 11:00u: Ik nam een koffiepauze en liet Olly op de (gesloten) binnenkoer “plassen en/of drollen” en eens lekker lopen.
* 11:00 – 12:30u: Ik gaf ze een buffelhuidbeentje of Olly lag te kijken of te spelen.
* 12:30 – 13:30u: Olly mocht mee “gaan eten” in een grote refter waar ze de nodige aandacht kreeg en soms ging ik ook met haar een kleine boodschap doen.
* 13:30 – 15:00u: Olly lag weer bij ons te slapen of te spelen.
* 15:00u: Olly werd uitgelaten en kon zo nog eens lekker “plassen en/of drollen”
* 15:00 – 16:00u Olly mocht meestal “vrij” rondlopen in de academieklas maar dan kwam ik ogen tekort want ik moest constant op haar letten wat soms wel eens vermoeiend was maar ja, madammekke Olly begon het soms allemaal wat beu te worden.

6. Had je een mand of bench op school staan?
Ik had een bench staan in de academieklas wat ik in het begin zeker erg praktisch vond, zeker als we met gevaarlijke producten bezig waren zoals bijtende soda enz.

7. Hoe ging dat met uitlaten?
Je moet toch zeker rekenen dat je minstens om de 2u een kwartier voorziet.

8. Wat deed je als ze het beu werd, en eventueel begon te janken?
Eigenlijk was ze het nooit beu want ze had vanalles te zien en de overige studenten zeiden er ook af en toe iets tegen.  Maar bij ons in de academieklas werd er nogal veel gepraat en rondgelopen.

3. JULI 2004 – PUPPYDAG MET OLLY, 9 MAANDEN OUD!

Bron: Flash, tijdschrift Belgisch Centrum voor Geleidehonden, december 2004

De puppydag in juli was een hele gebeurtenis.  We verwelkomden voor de eerste keer de reeds aangeworven Golden Retriever puppy’s, Princess, Perla en Pluto en hun pleeggezinnen.

Perla en Pluto waren al geplaatst in hun respectievelijke thuis en families en waren al in goede handen, maar voor Princess was dit de dag dat ze haar familie voor het eerst zag, en omgekeerd natuurlijk.  Door omstandigheden heeft de familie drie weken langer moeten wachten om hun Golden meisje in hun gezin te verwelkomen.

Monique Smets viel de eerste weken in als babysit voor Princess, zodat de familie Vermeulen zeker haar puppy kreeg.  Mag ik haar nogmaals bedanken vanwege heel het BCG, want ze heeft het super gedaan.  We wensen alle pleeggezinnen heel veel plezier en vreugde met hun nieuwe aanwinst.

De drie zwarte labradors Olly, Otti en Oeshi leken tevreden dat de nieuwe puppy’s daar waren, Zelf zijn zij nu negen maanden en lijken helemaal niet meer op puppy’s, zij genoten van hun training en reageerden goed op de afleiding van de nieuwe pups.  Otti doet het uitzonderlijk goed in de bekwame handen van Jan Willem.

Het was ook wel een emotionele dag voor sommigen, Niels kwam afscheid nemen van zijn klasgenoten, want dit was, evenals voor Nemo, de laatste week in hun pleeggezin.  Een paar dagen na de puppydag werden ze verwacht in het centrum om met hun training te beginnen.  Voor het pleeggezin ging dit alvast gepaard met gemengde emoties, langs de ene kant trots op wat ze bereikt hebben nl.  een goed opgevoede, sociale hond en langs de andere kant verdriet door de moeilijkste kant van het werk te ervaren: hem te moeten afgeven.

Bedankt Emmy, Eliane en partners voor het prachtige werk dat jullie hebben verricht met de jongens.  Ze zijn goed gewoon aan het nieuwe leven hier op het centrum en zullen geleidelijk aan opgeleid worden in het blindengeleidewerk en de commando’s.  Ze zijn beide heel vriendelijk en bereidwillig, en ik persoonlijk, als trainster, kan niet wachten om hen onder handen te nemen!

Mag ik van de gelegenheid gebruik maken om alle helpers en pleeggezinnen in naam van BCG te bedanken, want zonder jullie werk zou ons werk soms onmogelijk zijn.  Soms is het moeilijk om jullie de steun en aandacht te geven die we zouden willen, dus vertrouwen we op de toewijding en verbintenis van onze families.

Een hartelijk bedankt aan alle betrokkenen!

Jules BCG

4. 12/10/2004: OLLY SCHIJNZWANGER?

Bron: Mail van Marleen aan het Belgisch Centrum voor Geleidehonden, 12 oktober 2004

Hi Jules,

Verleden week heb ik jou en Bob dezelfde mail gestuurd ivm de vraag of Olly “schijnzwanger” zou kunnen zijn.  Van Bob heb ik al een paar antwoorden op mijn vragen gekregen.  Toch blijf ik mij afvragen waarom Olly volgende dingen doet en vooral hoe ik hierop moet reageren

1. Verschillende ochtenden weigert ze gewoon om te eten.  Ik bied haar eten aan zoals gewoonlijk, met fluitsignaal, en zij reageert niet.  Na een kwartier neem ik haar volle kom weg en geef ik ze ‘s avonds terug en dan eet ze zonder probleem.  Waarom doet ze dit?

2. Bij haar wandelingen kan ze soms geweldig hard trekken b.v.  een duif die omhoog vliegt, een skater die afkomt, een andere hond, enz.  Vroeger had ze dit echt niet zo erg.  Ze is hier toch wel erg in veranderd en ze rukt mijn armen langer wat voor mij een pijnlijke zaak wordt en wat ik helemaal niet meer plezant vind.  Wat moet ik doen?  Ik heb al geprobeerd om het te negeren wat niet vol te houden is, ik draai onmiddellijk in de andere richting wat weer veel trekwerk betekent, ik steek de straat onmiddellijk dwars over wat niet helpt, of ik roep een duidelijke “neen” commando wat ze negeert en vrolijk verder doet.  Ik probeer haar af te leiden met een lieve vriendelijke stem; of een speeltje; er helpt niet veel tot nu toe.  Hoe krijg ik haar rustiger en vooral: hoe krijg ik minder pijnlijke armspieren …

3. Ze blijft ook “graven” in haar bench, rondjes graven in haar bench, alsook buiten tussen mijn hortensia’s vindt ze het leuk om met een zwarte snuit binnen te komen.  Waarom doet ze dit (en vroeger niet) en vooral moet ik mij hier ongerust over maken?

Zo Jules, dat was het dan ongeveer, graag jouw goeie raad.  Ik stuur deze mail ook naar Bob en BCG moest er een taalprobleem zijn .

Alvast erg bedankt,

Marleen en Olly
P.S.: Zondag verjaart Olly!!!!!!!!!!!!  1 jaar!!!!!!!!!!!!, lang zal ze leven!!!!!!!!!!!!!

5. 5/11/2004: SATTI IS OLLY’S NIEUWE SPEELKAMERAADJE

Mail van Marleen naar BCG, verzonden op 5 november 2004:

Hi,

Even ter informatie:

Gisteren heb ik met spijt in mijn hart mijn hond Kim moeten laten inslapen na 9 jaar samen zijn.

Vandaag ben ik “Satti” gaan ophalen, golden retriever, 2 jaar oud, die wegens familiale omstandigheden anders naar het asiel ging gaan.

Dus een nieuwe speelkameraad voor Olly!  en wat voor eentje …  ze hebben al heel wat kilometertjes afgelopen, gespeeld, gecrosst, gelikt, gerollebold de afgelopen 3 uur.  Nu liggen ze allebei uitgeteld gezamenlijk te rusten.

Het is echt zalig te zien hoe Olly geniet van haar nieuw speelkameraad en hoe het haar ten goede komt!

Zo, dit wou ik jullie even vertellen

Nog hondse groetjes en tot nog eens
Marleen

6. 18/11/2004: OLLY AMUSEERT ZICH AAN DE ACADEMIE

Bron: Flash, tijdschrift Belgisch Centrum voor Geleidehonden, maart 2005

Hi allemaal,

Mijn naam is Olly.  Soms werd ik ook olliebol genoemd, waarom, dat weet ik niet zo goed.

Elke maandag en dinsdag mocht ik met mijn bazinneke mee naar de academie van Leuven.  Twee vermoeiende dagen hoor!

‘s Morgens vertrokken we met de stadsbus van Kessel-Lo naar Leuven, zo’n ritje van 10 minuutjes.  De buschauffeurs waren altijd heel lief en vriendelijk tegen mij, zolang als ik mijn jasje maar aan had.  Soms, als er heel veel volk op het busje zat, mocht ik vooraan naast de buschauffeur staan en fier dat ik toen was!  Soms moest ik ook netjes naast of onder een stoel liggen, maar dat was geen probleem, zo opgerold.

Toen ik heel klein was, leerde mijn bazinneke mij met de lift naar de academieklas te gaan.  Dat is zo een klein kamertje met allerlei toppekes en het maakt ook vies lawaai.  Als dat “kamertje” dan op of af ging, kreeg ik altijd een speciaal kriebelingske in mijn buik.

Toen ik groter werd, mocht ik met de trappen.  Pfoe, dat waren er wel heel veel hoor!  …  Gelukkig wist mijn bazinneke van de trainster dat ik, zolang ik klein was, geen trappen mocht lopen.

De eerste weken mocht ik veel slapen en kijken naar al die madammekes in de academie.  Wat die daar allemaal deden!  Wol van schaapjes verven met plantenaftreksels, stofjes verven enz.  ‘s Middags mocht ik dan mee gaan eten in een héééééééééle grote zaal.  Ik had dan wel een beetje veel schrik, want de andere madammekes die keken zo naar mij (ook een paar mijnherekes.  Ze wouden mij dikwijls aaien toen ik nog heel klein was, maar dat heeft mijn bazinneke rap in hun oren geknoopt dat dat absoluut niet mocht!  Oef, dan was ik toch al stukken rustiger en kon ik gezellig en op mijn gemakske liggen.

Na het eten ging ik dan elke keer naar de speelplaats tussen de lavendel en andere struikjes crossen en ook mijn drollekes placeren …  Toen ik wat groter was, mocht ik af en toe eens rondlopen in het academieklasje.  Dat was pas tof!!!  Al die bollekes wol en stofkes die daar rondslingerden.  Maar weer dikke pech: de ene “no” na de andere “no” volgde van mijn bazinneke.  Tja, als het niet mag, dan mag het niet, hé.  Maar ik kreeg wel af en toe een botje en ja, ik zag soms wel onverwachts een speeltje van mij en daar mochten die madammekes dan weer niet aan komen, want dat was dan alleen van mij.  Ik heb er heerlijke tijden meegemaakt daar in de academie, ik kreeg er de nodige aandacht, liefde en bekijks, afgewisseld met een toertje crossen op de speelplaats.

Ergens hoop ik in mijn klein hartje dat ik nog zo eens in de academie mag komen, zolang ik er maar zelf niet moet wol verven of weven, want dan moet ik dat ook nog leren en ik heb nu al zoveel te leren de volgende zes maanden bij het BCG.

Olly

7. OLLY MET MARLEEN, HAAR PLEEGMAMA

Ik weet nog goed dat ik, toen ik op de BCG-wachtlijst stond, ik volop fantaseerde over het pleeggezin van mijn hond.  Wie zouden deze mensen zijn en zouden ze later ook contact met mij willen?  Ik was dolgelukkig toen ik tijdens mijn Tongerse class te horen kreeg dat het pleeggezin op een avond zou langskomen en mijn pleegmama zo te horen niet kon wachten om mij te ontmoeten, hoewel ze helemaal niet wist wie Olly zou krijgen!

Die bewuste avond was ik best zenuwachtig maar dat was nergens voor nodig, zo bleek achteraf!  Met Marleen, Olly’s pleegmama, klikte het direct!  En of we contact met elkaar wilden behouden!  We spraken af elkaar regelmatig nog te zien.

Ik zie Marleen nu elke maand en dat doet zowel Marleen, mij als Olly enorm veel plezier!  Olly wist de eerste keer meteen nog Marleen en haar hondenvriendjes wonen, en het woord “park” had ik nog maar half uitgesproken en ze loodste me er zo naartoe!  Olly is telkens dolenthousiast om Marleen te zien, en ook met haar speelvriendje Satti, de golden retriever van Marleen waarmee ze enkele maanden is opgegroeid, klikt het nog uitstekend!  Ik weet zeker dat ik Olly een groot plezier gun om regelmatig Marleen te ontmoeten en ook Marleen zelf is hier zeker mee in de wolken; zelf geniet ik volop als ik Olly zo gelukkig zie.

Verder heeft Marleen mij al verrast door me een doos met allemaal Olly-spulletjes te tonen die voor haar en ook voor mij best waardevol zijn.  Zo bekeek ik het dekentje dat Olly mee heeft gekregen van de fokker om zo nog nestgeur mee te hebben.  En ik zag Olly’s eerste halsbandje, Olly’s eerste speeltjes, de verpakking en data van Olly’s eerste Frontline-behandelingen, Olly’s, eerste haartjes, het geboortekaartje van Olly enz.  Prachtig om dat te zien!!!!  Heerlijk dat ze dat heeft bijgehouden; zelf doe ik dit ook met alles rond Olly dus we vullen en voelen elkaar echt prima aan!

Dank Marleen voor alles wat je rond Olly gedaan hebt en tot binnenkort!!!

Veel groetjes
Kim & Olly

8. BELANG VAN HET PLEEGGEZIN

Olly is een heel rustige, zachte hond, die mede dankzij Marleen Imberechts, Olly’s puppypleegmama, en natuurlijk dankzij de instructeurs, zo’n heerlijke geleidehond is geworden!  Dat zo’n pleeggezin belangrijk is, hoef ik jullie wellicht niet te vertellen!  Ze voeden een puppy op, gaan er overal mee naartoe, doen gehoorzaamheidsoefeningen met de hond, en zorgen ervoor dat het een heel sociale, nette hond is die met alles en iedereen overweg kan, kortom de basis van een goede geleidehond.

Olly heeft veel met het openbaar vervoer gereisd toen ze bij Marleen zat want Marleen heeft geen auto.  Ik heb al vaak gemerkt dat ik daar tijdens het geleidewerk erg veel profijt uit haal.  Zelf reis ik ook vaak en bovendien komt het ook steeds meer en meer voor dat ik aan een treinstation geen begeleiding heb.  Dankzij Olly geraak ik probleemloos bij het loket om hulp te vragen!  Ook al ziet ze de trappen niet omdat we er voorbij zijn, toch loodst ze er mij zonder moeite naartoe, en ze brengt me ook zonder problemen naar de counter, het loket, zonder dat ik het zelf weet zijn.  Prachtig dat ze dat allemaal kan en nog graag doet ook!

En Olly is echt super met alles en iedereen, ook de gekkere mensen of rare dingen: mensen met een zonnebril op, mentaal gehandicapte personen, rolstoelgebruikers, mensen die verkleed zijn, mensen met een andere huidskleur, schreiende baby’s, onweer, …  ze vindt alles en iedereen plezant en heeft nergens schrik van of problemen mee!

Voor haar is het leven een feest, en dat is het voor mij ook geworden sinds dat ik Olly heb gekregen!

Dank je wel Marleen en BCG voor zo’n geweldige hond!!!!  Ik ben nog steeds diep onder de indruk van wat Marleen een jaar lang met, voor en rond Olly allemaal gedaan hebt!  Bedankt lieve pleeggezinnen, doe zo verder want jullie maken van die heerlijke pupperds zo’n superbeesten!

Lieve groetjes
Kim Bols & Olly

9. OLLY’S LIFE

Olly heeft eerst een jaartje gelogeerd bij Marleen
Samen met haar ging ze overal heen
Bussen, treinen, markten, winkels en nog zoveel meer
Ze vond alles leuk, telkens weer
Ze ging zelfs mee naar de academie
Dat vond ze nog eens plezant zie!
Regelmatig moest madam natuurlijk ook wel wat studeren
Want een geleidehond in spe moet het één en ander leren

Na een jaar ging Olly naar de Tongerse universiteit
Studeren voor het vergroten van iemands mobiliteit
Werken is haar lust en leven
Ze wilde zo graag een blinde mobiliteitsplezier geven
Olly passeerde bij Els, Annelies, Jules en Marja
En ging toen wel eens mee naar scholen voor lezingen, aha!
Dingen aangeven, obstakels omzeilen, initiatief nemen enzovoort
Olly legde alles heel stijlvol, veilig en rustig aan boord

Eind augustus ging ik naar het barbecuefeest
Ik ontmoette er Olly, wat een prachtbeest!
Ik had het zelf nooit durven dromen
Maar ik mocht met Olly in class komen!
In oktober was het dan na 5 jaar wachten eindelijk zover voor mij
Ik was werkelijk waar enthousiast en dolblij!
Ik leerde lekker werken met Olly
Maar ik kreeg daarnaast ook nog veel theorie

Na 3 weken interne training kreeg ik nog post class
Thuis nog routes lopen samen met Marja, heerlijk dat dat was!
Olly begon thuis wel een beetje uit te testen
Lekker snuffelen en altijd links willen lopen kon ze als de beste
Maar nooit viel ik ergens over of liep ik ergens tegenaan
Altijd werkte ze perfect en gaf ze alles mooi aan
Zo rustig, lief, snel en vooral erg zacht
Een lotje uit de loterij voor mij, wie had dat ooit gedacht?

Olly laat de zon weer voor me schijnen
En doet alle mobiliteitsproblemen voor me verdwijnen
Ik ben Marleen en BCG zo ontzettend dankbaar
Wat zij voor mij hebben gedaan is onbetaalbaar
Een familiale sfeer, kwaliteit en professionaliteit
Bij BCG vertoeft er heel wat kundigheid
Dankzij Olly ben ik mobiel en vol zelfvertrouwen, en dat elke morgen
Dank Marleen en BCG voor alle goede zorgen!!!