Midas, de huishond van m’n ouders

Wat een memorabele dag, die 28ste januari 2003!  We hebben namelijk die dag … een hondje gekocht!  Hij noemt Midas en is (vermoedelijk) een kruising labrador retriever / Mechelse herder (vader) en een boemer (moeder); hij heeft een lichtbruine kleur.   Het was het laatste hondje uit een nest van 5 en hij was dan ook al 10 weken  oud.  Het lijkt net een labrador, alleen is hij niet zo groot (gemiddelde  grootte).  Midas was het kleinste hondje uit de nest – zijn broertjes en  zusjes waren een heel stuk groter.  Midas vertoeft binnen bij ons en is een heel leuke en nieuwsgierige hond, zo  lief!  Hij geeft echt alles aan en is zo slim!

Hij durft al eens iets uitspoken wat normaalgezien niet mag.  Hij mag nl.  niet in onze zetel komen, maar doet dit dan stiekem wanneer we weggaan.   Maar als Midas ons dan hoort thuiskomen, dan duikt hij meteen in zijn nestje en  doet alsof hij al uren aan het slapen is.  Jaja, en de zetel voelt natuurlijk  nog warm aan dan …

Er hangt bij mijn ouders thuis zowel binnen en buiten aan de keukendeur een bel.   Wanneer Midas dan naar binnen of naar buiten wil, hoeft hij enkel maar aan de  bel te komen.  Zo weten we ook wanneer hij zijn behoeftes wil doen dus dat  is ontzettend handig!  Hij doet dat laatste trouwens enkel in ons bos dus  hoeft er nooit wat opgeruimd te worden.

Ons Mischke, zoals onze gezinsleden hem ook wel eens noemen, is niet bang of  boos op “vreemde mensen”.  Hij kan prima overweg met alle mensen, andere  honden en huisdieren en hij gedraagt zich overal keurig als we ‘m ergens  meenemen.  Het is wel geen stilzitter; hij moet beweging hebben:-).

Hij houdt ervan om het “in ‘t oog te houden” en kijkt thuis dan ook vaak door de  raam.  Niet dat hij voor elke fietser of auto zal blaffen, maar als er iets  “vreemd” is of er stopt iemand bij ons thuis, dan zal hij dat met een paar  blaffen zeker laten merken.  En zeker niet dat hij dan dan mensen gaat  bijten hoor, want hij blaft misschien wel veel, maar da’s meer uit zottigheid,  omdat hij met iedereen wil spelen en omdat hij opgewonden is.

Midas is altijd dol op iemand van ons gezin.  Als hij mij of mijn zus ziet  (we wonen alletwee alleen), dan krijgen we een ganse huilserenade te horen!  En  ook als iemand van ons gezin even weg is (b.v. naar het toilet), en die komt dan terug, dan begint onze Midas echt te huilen uit blijdschap, amaaai!   Hij geeft ons ook met de regelmaat van de klok een “fikse omhelzing”, en dan  staat hij op z’n achterste poten, legt zijn voorste poten in onze nek en begint  hij ons massa’s likjes te geven.

Zijn lievelingsspeeltje?  Ongetwijfeld een bal!  En liefst nog de  “gele fluobal” voor buiten of de “coca-colabal” die binnen ligt.  Dat zijn  grote en stevige ballen die niet gemakkelijk kapot te bijten zijn.  Hij  speelt dan poot- en kopbal en wij moeten dan af en toe eens tegen de bal  sjotten.  Ook met een klein balletje speelt hij enorm graag, en hij is  gewoonweg dol op apporteren.  En wat ook handig is, is dat hij het speeltje  mooi aan mijn voeten legt of tegen mijn benen duwt zodat ik weet waar het is!   En als het te ver weg ligt, of ik kan het niet vinden, dan zeg ik “Midas, ik kan  er niet aan” of “Ons Kimmeke ziet het niet liggen hé jongen, mooi brengen hoor”.   Hij vliegt dan als een speer naar het balletje en komt het dan heel schattig  brengen.  Zo lief!!!

Midas is ook dol op zwemmen.  Dat woord moet je dus gegarandeerd NIET  uitspreken wanneer je bij ons komt want dan wordt die hond zo zot als een deur.   In maart 2004 waren we in de Ardennen voor een weekje en Midas mocht mee.   Wat heeft hij toen gezwommen!  ‘s Morgens vroeg of ‘s avonds laat, regen of  ijskoud, dat maakt voor Midas niks uit.  Als die maar kan zwemmen!

Jaja, ‘t is echt een fijne hond!  En wat komt ie goed overeen metmijn blindengeleidehond Olly; ze kunnen  samen lekker veel dollen hoor!

Hieronder enkele foto’s van Midas.

Foto 1: Midas als puppy

Foto 2: Mijn vader Herman met Midas

Foto 3: Midas ligt op het gras

Laatst bijgewerkt op 24 juni 2011 – 13:29