Één van de dingen die ik wel leuk vond toen ik nog (zwaar) slechtziend was, was het maken van foto’s; het vastleggen van mooie, speciale, ontroerende of grappige momenten.
Eind 2004 dacht ik bij mezelf: Als ik nu eens een digitale camera zou kopen, dan kan ik lekker foto’s trekken en eventueel mislukte plaatjes kieperen we dan wel weg. Het leek een droom maar komen dromen soms niet uit?
Het leuke van mijn digi voor onze doelgroep en in het algemeen is:
- dat je een spraaklabel van 60 seconden aan een foto kan hangen en je dus weet wat je getrokken hebt zodat je het later ook gemakkelijk zonder ziende kan hernoemen op de pc (omdat dat origineel een betekenisloze nummernaam heeft)
- dat je bijvoorbeeld 3 foto’s van een landschap kan maken en deze via de pc tot 1 foto kan gemaakt worden (photo stitch). Natuurlijk wel op voorwaarde dat je nog een stuk van het vorige fragment hebt meegetrokken, zodat de foto’s elkaar kunnen overlappen en er dus 1 mooie foto gemaakt kan worden. Ik heb het al eens geprobeerd en het is wonderwel gelukt heb ik horen zeggen. Je kan dus bijvoorbeeld een landschapsfoto maken als iemand zegt: Daar staat een kokosboom, en dan zul je misschien eens een foto hebben met alleen wat takken, dan een foto van de boom maar niet in ‘t midden, en dan nog een foto met een stuk boom en een stuk takken en dan maakt photo stitch er 1 mooie foto van.
- dat er een beschermhoesje beschikbaar is voor de display. Je kan het dus lekker dichtklappen en het toestel neerleggen, zonder dat de display beschadigd zou worden. Is misschien niet echt specifiek voor onze doelgroep handig maar toch, je zou zo maar eens dat toestel verkeerd moeten neerkwakken .
Ik vind het met mijn camera niet gemakkelijk om goede actiefoto’s te maken. Hiermee doel ik voornamelijk op foto’s die ik wil maken als mijn geleidehondje buiten aan het zwemmen, crossen, dollen etc. is. Ik richt me op het geluid van Olly’s belletje en wanneer ik scherpstel (dat helaas al enkele seconden duurt) en dan een foto neem, is Olly gewoonlijk al voorbijgevlogen. En is ze toevallig in beeld, dan is de foto superonscherp, waarschijnlijk ook omdat ik een beetje beweeg met de digitale camera. Hierin moet ik dus nog wat oefenen.
Hoe ik foto’s maak als blinde? Moeilijk te zeggen. Je probeert je te focussen op geluid. En verder heb ik natuurlijk wel ooit iets kunnen zien en dat maakt ook dat ik me van afstand/grootte/dimensie etc. wel iets kan voorstellen en mijn camera dus ook vrij goed kan richten. ‘t Is dus een beetje gokken en oefenen maar eigenlijk lukt zoiets toch heel goed!
Op 12 juli 2006 heb ik een nieuwe digi gekocht: De Fujifilm Finepix S9500. Ik kan hiermee beter inzoomen, actiefoto’s maken en andere instellingen maken. ‘k Moet nog veel experimenteren maar dat zie ik zeker zitten; wat een leuk toestelletje!!!

Laatst bijgewerkt op 19 juni 2011 – 13:28