Alleen wonen als blinde
8. ADMINISTRATIE EN POSTBEHANDELING
***
Sinds 6 januari 2004 woon ik alleen in een nieuwbouwappartement in Beerse. Heel veel personen vragen me regelmatig hoe ik dat als blinde toch voor mekaar krijg. Daarom onderstaande uitleg.
1. SLEUTELS
Mijn moeder heeft alle sleutels van mijn sleutelbosje uniek gemarkeerd met ruw en zacht schuurpapier. Zo dient de sleutel met een ruw vierkantje er opgelijmd voor de gezamenlijke inkomdeur, de sleutel met het zachte bolletje is mijn deursleutel, een sleuteltje met over de hele vlakte zacht schuurpapier stelt dan de sleutel van de achterdeur voor enz. Handig!
Foto: Sleutelbos van Kim
2. KLEDIJ
Voor mij persoonlijk is het niet zo gemakkelijk om kleren te combineren, al lukt het met de tijd wel beter. Als slechtziende al had ik het moeilijk hiermee, in de zin dat ik de feeling niet had om bepaalde kledingsstukken met mekaar te combineren. Voorlopig echter legt mijn moeder nog regelmatig setjes klaar en dat is wel lekker gemakkelijk. Ik heb ook wel een kleurendetector en soms komt dat wel van pas wanneer ik b.v. 2 dezelfde truien heb in verschillende kleuren, en slechts 1 trui bij een bepaalde broek past.
Van kleurencombinaties ken ik ook niet erg veel, hoewel ik wel kleuren gezien heb. Ik weet dat een jeansbroek bij zowat alles past, en dat je beige/bruine broeken ook met veel dingen kan combineren (wat ik dus meestal doe). Ik hou meer van lichte/beige kleuren en omdat ik dan ook niet zo heel veel van die donkere/harde/opvallende kleuren in mijn kleerkast heb hangen, zouden mijn combinaties dus wel redelijk geslaagd moeten kunnen zijn …
Ik probeer in ieder geval stelselmatig zelf m’n setjes samen te stellen en ik moet zeggen dat ik er van overtuigd ben dat ik na verloop van tijd mij hiermee uit te slag ga weten te trekken.
3. WASSEN
Ik doe zelfstandig mijn was en dat vind ik toch wel heel fijn. Omdat ik alleen woon, hoef ik gelukkig niet al te veel machientjes per week te doen; gemiddeld zet ik 1 keer per week een machientje witte was en bonte was op.
Hiervoor heb ik 2 verschillende bakken die ik in de badkamer heb staan. Vooraan staat de witte was, daarachter de bonte was. Met behulp van mijn kleurendetector – maar meestal weet ik het wel uit m’n hoofd – weet ik zo in welke bak ik de vuile was moet gooien.
Foto: Sorteerbakken witte was en bonte was
Mijn wasmachine, een simpel Whirlpool-toestel, werkt met 2 draaiknoppen die je enkel volgens de wijzers van de klok kan bedienen: Links bevindt zich de knop waarmee je de graden kan regelen. Rechts staat dan de knop om de stand in te stellen. Op de knoppen staat een smal staafje dat je kan vastnemen om met de knoppen te draaien. Het éne uiteinde is dikker dan het andere, dus dat is een goed herkenningspunt.
Bij het instellen van de graden, zet ik de knop op 0 (minimumstand). Het staafje staat dan helemaal vertikaal en het smalle uiteinde van het staafje bevindt zich dan bovenaan, het dikste uiteinde onderaan. De knop kan enkel met de klok meedraaien en je hoort telkens een klik bij de volgende gradenstand. Zo heb je achtereenvolgens: 30 graden, 40 graden, 50 graden, 60 graden, 70 graden, 95 graden en de klik daarna betekent dat je weer op minimumstand staat. Voor de witte was gebruik ik altijd de 95-graden-stand, voor de bonte was 60 graden en voor de wolwas is dat 30 graden.
De draaiknop mbt de stand is een beetje moeilijker in te stellen, maar het is best te doen. Standaard staat de knop nl. ook vertikaal gepositioneerd, net zoals bij de gradenstand. Ik zet voor het bonte- en wittewasprogramma de stand op 4 (vraag me niet wat dat inhoudt – mijn moeder heeft me die stand aanbevolen dus dan zal het wel goed zijn!). Ik moet de knop dan een kwart naar rechts draaien, zodat de knop praktisch helemaal horizontaal staat. Hij mag net niet helemaal horizontaal staan, want anders heb je stand 5 of de stand tussen 3 en 4. Op stand 4 is er nu een bolletje gemarkeerd met merkpasta, zodat ik heel simpel de knop goed kan draaien. Stand 9 gebruik ik voor de wolwas.
Op de wasmachine zelf staan ook nog 5 ronde indrukknoppen. De meest linkse is de aan- en uitknop, de andere knoppen ken ik eigenlijk niet maar hoef ik ook niet te gebruiken. Zoals gewoonlijk zijn er altijd een hoop toeters en bellen aan een wasmachine die je nooit gebruikt 
.
.Foto: Knoppen op de wasmachine van Kim, op de rechterknop is stand 4 gemarkeerd met fluomerkpasta
Als mijn was gedaan is, kan ik de was in de droogkast stoppen. Die is ook van het merk Whirlpool en heeft 1 draaiknop die enkel met de klok meedraait. Het systeem van de knop is hetzelfde als dat van de wasmachine. De knop stelt het aantal minuten voor. 140 minuten is een maximum en dan staat de knop zo goed als vertikaal, want als hij helemaal vertikaal staat, is de stand 0. Gewoonlijk zet ik de knop in de helft, dus horizontaal, en dan op 70 minuten drogen. Er is maar 1 aan- en uitknop dus dat is allemaal heel gemakkelijk!
Foto: Knoppen op de droogkast van Kim
Na elke beurt, moet ik het waterreservoir nog uitgieten en terugsteken, en ook de stoffilter reinigen. Die dingen zijn ook gemakkelijk hoor.
Om te concluderen, kan ik zeggen dat heel het wasproces gelukkig heel hard meevalt voor mij. Het hangt wellicht ook wel van de toestellen af die je aanschaft, maar ik heb het simpel gehouden met mijn Whirlpool-toestellen.
4. STRIJKEN
Sinds eind mei 2004 kan ik ook strijken dankzij een lieve dame van een blindennazorgwerk, die me 3 strijklessen is komen geven. In de eerste les leerde ik hoe ik zakdoeken, handdoeken en T-shirts moest aanpakken. Geloof me vrij, dat ging in het begin niet van een leien dakje. Ik had welgeteld 4 dingen gestreken op 3u tijd! In de tweede les kwamen broeken aan de beurt en in de laatste les waren dat bloezen.
Ik heb geen specifieke aanpassingen voorzien aan mijn strijkijzer of strijkplank. Mijn strijkijzer is een stoomstrijkijzer met apart waterreservoir van het merk Philips, type GC8080. Dat is wel een aardig duur beestje maar heel blindvriendelijk omdat het een geluid geeft wanneer het is opgewarmd (binnen de 3 minuten!), wanneer het water bijgevuld moet worden enz. Het is toestel met een digitale display maar is voor ons toch heel gemakkelijk in te stellen en ik heb ook gehoord dat de letters op de display toch tamelijk groot zijn wat voor sommige slechtzienden nog gemakkelijk te lezen valt.
Het toestel heeft 4 knoppen: 1 knop om stoom te geven, 1 menuknop die je eigenlijk maar éénmaal nodig hebt om algemene instellingen te maken en een plusknop om op hetere temperaturen te strijken en een minknop om op lagere temperaturen te strijken. Je krijgt telkens een signaal bij het verzetten van de temperatuur en nog een signaal wanneer de temperatuur ook daadwerkelijk op de door jouw gegeven temperatuur is gekomen want dat duur soms wel een halve minuut. Heel simpel dus en oh zo leuk dat strijkijzer want het strijkt als een sneltrein!
Wat ik soms wel moeilijk vind, maar ik weet dat het op termijn wel beter zal gaan, is het oriënteren van waar ik gebleven ben en wat ik reeds gedaan heb van kledingsstukken. Soms is het ook wel spannend als je er een valse plooi wil uitstrijken, of gewoon iets wilt gladstrijken, want dan moet je wat trekken aan de stof terwijl je met het strijkijzer in die richting strijkt. Dan moet je dus erg oppassen met je vingers:-)! Ik merk ook dat ik me hard moet concentreren als ik strijk, maar moeilijk kan ik het niet echt noemen. Het neemt wel wat meer tijd in beslag misschien dan zienden dat zouden doen, maar verder kunnen wij prima strijken hoor. Echt beste medeblinden en -slechtzienden, probeer het gerust hoor! Daar is niets mis mee en je moet echt geen schrik hebben! Ik heb me nog geen enkele keer verbrand!!!
Foto: Strijkijzer en strijkplank van Kim
Foto: Strijkijzer van Kim in close-up
5. POETSEN
Ook dit onderdeel van het huishouden doe ik helemaal zelf. Ik heb in mijn woning praktisch alles aan de muurkanten staan, en dat maakt het stof afdoen, het stofzuigen en daarna het poetsen wel gemakkelijk.
Natuurlijk is het wel zo dat je als blinde nooit perfect kan kuisen, in die zin dat er wellicht altijd wel een beetje stof of een vuiltje zal achterblijven. Daarbij moet je je wel neerleggen, vind ik. Mijn moeder komt regelmatig eens kijken en ze vertelt me dan gelukkig wel waar ik best nog wat stof kan afdoen, of waar het nog vuil is, opdat ik dat zeker in het oog kan houden bij een volgende poetsbeurt.
6. WINKELEN
Hier zijn een aantal (grote) supermarkten in de buurt: De Aldi is hier op 100 meter van mijn deur, dan heb je nog de Delhaize (vergelijkbaar met Carrefour, maar ze hebben geen elektro- en kledijafdeling, hoewel ze af en toe wel zoiets verkopen), en nog een andere supermarkt. Ik ga altijd te voet, gewapend met een grote rugzak, naar de Delhaize. Die winkel is op pakweg 500 meter van mijn deur, dus ook vlakbij. De winkel heeft een beneden- en een boveningang, waarvan ik momenteel enkel de boveningang veilig kan bereiken. En bij de boveningang kom ik ook meteen uit bij de kassa, zodat de caissière me gemakkelijk ziet staan en ik die al niet meer moet gaan zoeken.
Daarna vraag ik aan de kassa hulp, en dan roept die persoon een winkelbediende op aan de kassa. Op voorhand heb ik dan mijn winkelbenodigdheden uitgetypt en afgedrukt, en dit dan wel in een bepaalde volgorde (boven liggen de verzorgings-, was-, kledij- en dus niet-voedingsproducten, en beneden liggen dan de voedingsproducten). Ik probeer dat dus wel niet door mekaar te halen, zodat het voor de winkelbediende ook gemakkelijker is om die dingen te vinden hé. Nu ja, die persoon bekijkt aan de kassa gauw even het briefje, en besluit dan een karretje of mandje te nemen. Ze neemt de dingen dan mee die ik heb opgeschreven, en meestal vraag ik nog wel iets rond andere producten of promotiemateriaal, of vertelt die dat zelf wel. Want natuurlijk kan ik geen reclamefoldertjes lezen, maar houdt men daar gewoonlijk wel rekening mee, in die zin dat men bijvoorbeeld zal zeggen, als ik spaghetti wil kopen: De spaghetti van merk X is goedkoper dan die van merk Y, maar de spaghetti van merk Y is nu in reclame en dan komt dat op ongeveer hetzelfde neer.
Wat het diepvriesmateriaal betreft, vraag ik ook vaak om mij te vertellen wat daar allemaal in ligt, wat er zoal in dat product zit, hoe je die dingen moet klaarmaken en hoeveel het kost. Ik vraag nu ook regelmatig om mij in te lichten hoe ik een bepaald gerecht moet bereiden als het uit de vriezer komt bijvoorbeeld. Gelukkig is mijn geheugen niet al te slecht .
.We gaan dan samen naar de kassa. Ik probeer dan mee te helpen door het mandje/karretje te zoeken en de producten op de lopende band te zetten. Daarna doe ik mijn rugzak af, geef ik die aan de winkelbediende-begeleidster, en hou mijn bankkaart klaar om te gaan betalen. De winkelbediende laadt alles zelf in, terwijl de caissière mij soms helpt met Bancontact. Nu ja, wanneer ik dus betaald heb, is mijn rugzak meestal al mooi ingeladen, soms nog met een extra zak erbij, en kan ik dus naar huis vertrekken! De winkelbediende leidt me altijd naar buiten want ik reken meestal beneden af, en dan moet ik me even weer oriënteren als ik buiten kom.
Oh ja, ik bel niet op voorhand ofzo naar de winkel als ik wil komen. Ik weet dat ik daar best niet tussen 16 en 18u ‘s avonds kan komen, omdat het daar dan heel erg druk is, maar op andere uren, meestal tussen 13 en 15u, is het ideaal om te gaan shoppen en hoef ik niet lang aan te schuiven aan de kassa. Ik betaal in de supermarkt altijd met Bancontact omdat ik het daar een beetje te vervelend vind om naar kleingeld te moeten zitten zoeken, als daar nog mensen achter mij staan en de mensen precies wachten op mij. Bancontact is zo lekker gemakkelijk hé.
Wat het meenemen van producten betreft: Ik neem dus altijd een rugzak mee, en het klopt dat je dan niet al te veel ineens kan meenemen. Ik bedoel: Ik kan daarnaast nog wel 1 of 2 zakken dragen, maar daarbij houdt het dan wel op. Ik heb nu wel geluk dat volgende regeling ook voorkomt bij mij: Mijn ouders gaan namelijk op regelmatige basis met mij winkelen in de Aldi of Carrefour of andere supermarkt, en kunnen daar grote hoeveelheden producten meenemen. Op die manier hoef ik niet veel drank of andere grote dingen van de Delhaize mee te nemen, alleen bijvoorbeeld maar blikjes of kleine flesjes Fanta, Cola enz. Ik ga gemiddeld 1x per week winkelen in de Delhaize en de Aldi, en mijn rugzakje is meestal goed gevuld:-).
7. KEUKEN EN KOKEN
Mijn keuken is niet bepaald aangepast aan mijn visuele handicap, maar ik heb wel enkele hulpmiddelen die het voor mij gemakkelijker maken om mij in de keuken te behelpen. Als je graag meer leest over reeds bestaande hulpmiddelen en aanpassingen voor in de keuken, kan je best eens kijken bij de tekst rond keukenhulpjes- en aanpassingen.
Zo heb ik bijvoorbeeld een sprekende huishoudweegschaal. Op die manier kan ik ook exact 250 gr. bloem nemen wanneer ik pannenkoekjes wil bakken. Heel erg handig hoor!
Ook heb ik een aangepaste maatbeker met brailleaanduiding. Ik kan dus ook probleemloos 2,5 dl melk nemen als dat nodig moest zijn! Verder bezit ik niet echt iets speciaals van aanpassingen hoor.
Ik gebruik wel een aantal trucjes b.v. ik laat pakjes saus die je nog moet klaarmaken met melk, in de winkel reeds markeren (currysaus krijgt 1 hoekplooi, witte saus krijgt geen plooi, champignonsaus krijgt 1 horizontale plooi, kaassaus krijgt verschillende plooien). Ook zal ik bijvoorbeeld in mijn koelkast de dozen fruitsap, appelsap, abrikozensap en melk anders sorteren en niet zomaar door elkaar tassen. Voor peper, zout en kruidnoot heb ik verschillende potjes dus dat onthoud ook gemakkelijk. Je kan ze overigens ook markeren met een braillelabeltje, als dat nodig moest zijn hoor.
Mijn combioven is gemakkelijk te bedienen. Hij is van het merk Atag en bezit 4 draaiknoppen die ook volgens de wijzers van de klok draaien. De bovenste knop stelt de ovenstand voor: bakken, grillen, … De knop daaronder staat voor de ovengraden. De 3de knop stelt dan het aantal watt voor en de laatste knop kan je gebruiken om de tijd in te stellen. Op de draaiknop staat ook een staafje met daarin een bolletje, zodat je kan voelen waar de knop ongeveer staat. De bovenste knop gaat met klikken en is dus lekker gemakkelijk. Bij de andere 3 knoppen moet je een beetje gokken maar zo erg ook weer niet, want de getalletjes of symbooltjes staan duidelijk in reliëf zodat je die goed kan voelen. Je hoeft dan enkel het bolletje van de knop met het staafje, dicht bij een getalletje te zetten en klaar is Kees! Ik ben er heel erg blij mee, want die combioven gebruik ik meestal meerdere keren per dag.
Foto: Combioven met gemakkelijk voelbare knoppen
In het begin vond ik het wel knap lastig dat ik, als ik iets wilde klaarmaken in de oven, ik niet goed wist op welke stand, op hoeveel graden en hoeveel minuten ik de oven moest voorverwarmen en nadien moest opzetten voordat het gerecht klaar was. Nu los ik dat zo op: Ik vraag in de winkel expliciet om me de uitleg die op de diepvriesdozen staat, voor te lezen. Ik onthoud het dan, maar je kan natuurlijk ook een memorecorder naar de winkel meenemen als je het echt zou vergeten. Op computer heb ik dan een documentje gemaakt voor mezelf, waarin ik de omschrijving die ik in de winkel kreeg, kan opschrijven zodat ik het ook weet voor de volgende keer.
Als ik in de winkel blikken of potten koop van dezelfde vorm, omvang en/of kleur, dan probeer ik deze reeds in de winkel te sorteren. Ik neem altijd een rugzak mee, maar probeer dan een zak apart mee te nemen waarin ik bijvoorbeeld de blikken maïs steek. In de rugzak steek ik dan bijvoorbeeld onderaan blikken erwtjes, en bovenaan blikken champignons. Je kan ook vragen om de lipjes van bepaalde blikken bijvoorbeeld al heel lichtjes omhoog te heffen, zodat je ook in de kast zelf goed weet wat de inhoud is. Ikzelf zou mijn blikken alfabetisch proberen te sorteren in de kasten, dat onthoud ook gemakkelijk. Bij de blikken probeer ik ook de methode “rugzak – zak” toe te passen en tot nu toe is mij dat heel goed gelukt.
Mijn keramische kookplaat van het merk Zanussi is ook gemakkelijk te bedienen. In het begin was het wel flink uittesten want wij hebben thuis eerst met een elektrisch vuur en daarna met een gasfornuis gekookt. Het lukt mij nu heel goed om een lekkere maaltijd ineen te steken, joepie!
Of mijn ouders of iemand anders mij heeft leren koken? Nou, eigenlijk niet hoor … Er waren enkele gerechten die ik wel kon maken zoals pannenkoeken, rijst en spaghetti, maar echt spectaculair was dat gamma toch niet. Ik heb dat beetje bij beetje allemaal op mezelf aangeleerd, met telefonische hulp van mijn vader, kok des huizes, haha! En eigenlijk valt het al bij al heel goed mee hoor. Om eerlijk te zijn, sta ik zelfs heel graag in de keuken. Een wokmaaltijd ineenknutselen vind ik echt fantastisch en het is nog niet eens zo moeilijk! Wel veel afwas achteraf, maar dat hoort er nu éénmaal bij, hihi.
Waar ik bij het koken wel op let, is dat ik zo ordentelijk mogelijk tracht te zijn. Ik zet of leg alles op voorhand klaar, en ik ruim zoveel mogelijk op tijdens het koken. Als ik b.v. boter in de pan gedaan heb, gaat de boter meteen terug naar de koelkast. Op die manier heb ik minder moeite om iets terug te vinden, heb ik genoeg ruimte om iets klaar te maken en hoef ik achteraf minder op te ruimen, hihi. Ik plan op voorhand in m’n hoofd wat ik waar zet, en als ik het niet meer nodig heb, leg ik het ook onmiddellijk weer in de kast. Ik maak de spoelbakken zo leeg mogelijk (of was dus op voorhand al even af), zodat ik daar nog iets kan leggen of zetten als dat nodig moest zijn enz.
8. ADMINISTRATIE EN POSTBEHANDELING
Dit probeer ik ook zoveel mogelijk zelf onder handen te nemen. Gelukkig heb ik mijn ouwe getrouwe scanner en mijn computer, die me daarbij een flink stuk vooruit helpen. Briefje snel onder de scanner en hupsakee, een minuutje later heb ik de tekst reeds in Word op mijn pc staan en kan ik de brief lezen, bewerken en opslaan!
Brieven schrijven doe ik ook zelf mbv mijn computer, brailleregel en spraak. Bij de ondertekening van zelfgemaakte brieven, weet ik ongeveer waar ik moet tekenen (ik werk volgens de BIN-normen en laat dus steeds na “met vriendelijke groeten” 7 spaties alvorens mijn naam te zetten – en daartussen plaats ik dan mijn handtekening).
Ik kan gelukkig nog zelf enveloppen schrijven, al zal dat wellicht niet echt fantastisch ordelijk zijn, maar goed, ze geraken toch altijd bij de bestemmeling dus joepie! Ik heb wel een naam- en adresstempel van mezelf, dat ik op de achterkant van de envelop kan plaatsen.
Wat postzegels betreft: Ik vraag in het postkantoor zelf om een paperclip aan de bovenkant van het reepje postzegels te kleven, zodat ik, wanneer ik een postzegel wil kleven, ervoor zal zorgen dat de paperclip zich bovenaan bevindt. Je kan natuurlijk ook in het postkantoor zelf een klein hoekje laten vouwen aan de boven- of onderkant.
Bankverrichtingen doe ik ook alleen en dat lukt ook behoorlijk goed. Ik heb een C-ZAM-kaartlezer die is aangekoppeld aan mijn pc. In dat toestel steek ik mijn bankkaart, open een bepaalde internetpagina van Fortis Banking waar ik een code moet ingeven, en nadien moet ik ook op de kaartlezer zelf mijn bankcode ingeven. Dan wordt er een handtekening gegenereerd en kom ik op mijn rekeningoverzicht terecht, waar ik vervolgens mijn bankverrichtingen kan vervullen.
Jammer genoeg komt het wel eens voor dat ik een overschrijvingsformulier inscan, maar dat de kwaliteit niet super is en ik een onleesbaar resultaat krijg. Ook bij het inscannen van ingewikkelde formulieren gebeurt dit wel eens. In dat geval moet ik dus eens bellen met de “schuldeiser”, of anders beroep doen op één van m’n ouders, die met de regelmaat van de klok nog wel eens binnenspringen. Zij wonen gelukkig maar op een 3-tal kilometer van mijn deur, dus dat valt lekker mee!
9. AFVALOPHAALKALENDER
In het begin was het voor mij een groot probleem om te weten op welke dag men wat kwam oppikken. De gedrukte afvalkalender kon ik immers niet raadplegen want die is in buitenformaat voor mijn scanner, en werkt met kleurcodes die ik niet kon begrijpen. Bovendien werkt de webstek van het IOK (die het hier in een deel van de Kempen regelt) met het ontoegankelijke Javascript.
Omdat ik dit probleem toch wilde verhelpen, stuurde ik begin februari 2004 naar de IOK een mailtje, met de melding dat ik met de afvalophaaldata problemen had omwille van mijn blindheid. Wel, nu heb ik van een hulpvaardige meneer een gepersonaliseerde kalender gekregen, en ik moet zeggen dat ik daar enorm blij mee ben! Het geeft me toch weer een stuk meer zelfstandigheid en daarmee is ook m’n gevoel van eigenwaarde wat meer opgekrikt. Ja, hiermee ben ik echt blij!
10. CONCLUSIE
Zoals jullie al wel konden merken, sta ik best op m’n zelfstandigheid. Het komt er vaak op neer dat je wat creatief moet zijn om je in het huishouden goed te behelpen. Gelukkig zijn er ook tal van blindennazorgwerken die iemand “in huis hebben” die enkele keren naar je kan toekomen, en samen met jouw eventuele problemen oplost of nog tips geeft. Ik zeg altijd: Waar een wil is, is een weg. Als je iets probeert, dan lukt het misschien niet van de eerste of tweede keer maar reken maar dat, als je even op je tanden bijt, je zal slagen in je opdracht en je je doel zal bereiken!
Tot zover mijn “huishoudvaardigheden”. Als iemand hieromtrent nog vragen heeft, kan die mij steeds contacteren via mijn contactpagina.
Laatst bijgewerkt op 24 juni 2011 – 13:24
Copyright © 2002 - 2011
U bent bezoeker nummer:
Statistieken