Zien: Lezen
***
1. LEZEN MET NORMALE VISUS
Lezen is een interactie van snelle oogbewegingen en fixatiemomenten. Men ziet / leest de tekst niet tijdens de snelle oogbewegingen, maar wel tijdens de fixatiemomenten. Met de periferie van het netvlies kunnen we waarnemen waar het einde van de zin staat en in welke richting we dus moeten bewegen.
Wanneer men van het einde van een zin ‘op zoek’ gaat naar de volgende zin, gebeurt dit in de regel door middel van een schuine beweging van rechts boven naar links onder.
Men leest met de macula (het centrale deel van het netvlies). Dit is het enige deel van het netvlies waarmee details kunnen worden waargenomen.
2. FIXATIEREFLEX
Deze reflex is heel sterk ontwikkeld: de hersenen kiezen automatisch het centrum van de retina, dus de macula, om mee te lezen of details te zien. Wij bewegen onze ogen in de richting van het detail dat we willen zien. Omdat het een reflex is, kan men het niet zomaar onderdrukken.
3. FIXATIEVELD
Het fixatieveld is het aantal letters dat men in totaal kan overzien bij fixeren op één letter. Een fixatieveld bestaat bij normale visus uit 10 tot 15 letters.
Als men ook stukjes netvlies náást de macula gebruikt, d.w.z. de paracentrale visus, wordt het fixatieveld breder. Geoefende lezers gebruiken ook hun paracentrale visus.
Hoe breder het fixatieveld, des te sneller men kan lezen.
Het fixeren van een lang woord duurt namelijk net zo lang als het fixeren van een kort woord.
Als het lezen normaal verloopt, is er sprake van een aaneenschakeling van fixatiemomenten, op elkaar aansluitend door middel van oogbewegingen (als kralen van een ketting).
Als men de tekst niet meteen begrijpt, gaat men terug en herleest men de tekst nog eens. Dit worden regressies genoemd. Regressies kosten tijd en energie.
Laatst bijgewerkt op 4 juni 2011 – 20:57
Copyright © 2002 - 2011
U bent bezoeker nummer:
Statistieken