Blindheid is geen excuus

Bron: Het Laatste Nieuws
18 juli 2000

4.06.44 liep Marla Runyan in de finale van de 1.500 m op de Amerikaanse Trials,  goed voor de derde plaats en een ticket voor de Olympische Spelen te Sidney; op  zich niet wereldschokkend, was het niet dat Runyan wettelijk als blind wordt  beschouwd.  In werkelijkheid is ze extreem slechtziend.  “Maar” zegt  ze “Als het op lopen aankomt beschouw ik mijn ogen niet echt als handicap.   Mijn blindheid kan nooit een excuus zijn voor een slechte wedstrijd.”

“Een mirakel” juicht Runyan toen bleek dat ze in Sacramento haar doel had  bereikt; waarbij ze niet doelde op haar visuele handicap maar op een  beenblessure die ze enkele weken eerder had opgelopen toen ze op training tegen  een fietsend kind aanbotste.  Ze zegt “In de vijf weken voor deze Trial had  ik geen enkele wedstrijd gelopen; het mag dus een wonder heten dat ik Sidney  haal” in een tijd n.b. die 1 seconde sneller is dan het Belgisch record van  Veerle De Jaegher.

Voor Runyan is Sidney “a dream dome true” maar tegelijkertijd huiverde ze nu al  bij de gedachte aan de krantenkoppen.  “Ik zie het al voor me” zegt ze “in  koeien van letters: de eerste blinde Amerikaanse die zich plaatst voor de  Olympische Spelen, terwijl ik mijn zicht nooit heb ervaren als een hinderpaal.   Geef me twee gezonde ogen en ik loop geen drie seconden sneller.”

Marla Runyan, die nu 31 is, lijdt sinds haar negende aan de erfelijke ziekte van  Stargard, een onherstelbare aandoening aan het netvlies.  Op haar website,  die ze ook heeft natuurlijk, staat: “tot de vierde klas zag ik als elk ander  kind, maar toen kon ik niet meer lezen wat er op het bord stond.  Ik hield  mijn schriftjes op 2 cm van mijn ogen.  Niks hielp: geen lenzen of geen  bril en dus werd ik wettelijk blind verklaard.  In werkelijkheid loopt het  met permissie gesteld zo’n vaart niet.  Het is alsof je centraal in je ogen  een gat hebt.  Als ik voor me kijk zie ik niks maar met de rest van mijn  zijzicht kan ik me redden.  Als ik door de kamer loop bots ik niet tegen  iedereen op, maar staat mijn coach drie meter verderop, dan herken ik hem niet.”

“In het leven van alledag heb ik daar wat op gevonden: als ik wil lezen, gebruik  ik ofwel een zwaar vergrootglas, ofwel een cameraatje en een scherm waarop de  letters 16 keren groter verschijnen.  Op de piste wordt het moeilijker.   De finishlijn zie ik nauwelijks of niet.  Mijn concurrentes zijn kleurige  lichtflitsen, hun gezichten een waas.  Dat wil wel eens vervelend zijn als  ze, zoals vorig jaar op het W.K. in Sevilla, midden in een groep loopt.   Daar stootte ze twee collega’s aan toen het tempo plots stokte.   Anticiperen op tempo, verval of ritmeversnelling valt niet mee.  Maar ach,  op zo’n 1.500 meter geeft iedereen wel eens een duwtje, ook wie wel scherp kan  zien.”

En dus zoekt Runyan vaak de buitenkant van het peloton op.  Vandaar ook de  grap dat ze officieel start op de 1.500 m maar in werkelijkheid telkens de mijl  loopt.

“Voor slechtzienden” vindt ze “bestaan er trouwens grotere nachtmerries dan de  1.500 m.”  Nadat ze in 1992 vier maal goud had gewonnen op de Paralympics  waagde ze zich in 1996 aan de Trials voor validen.  Tiende werd ze in de  zevenkamp.  “Onvoorstelbaar eigenlijk want” zegt ze “om aan te voelen waar  bij het hoogspringen de lat lag gebruikte ik reflecterende tape op training.   Ook hordelopen viel aanvankelijk tegen.  Ik zag ze niet staan en wist niet  precies hoe hoog ze waren, dus sprong ik op intuïtie.  Ik telde mijn passen  tussen de obstakels door en werkte op training met speelkaarten die 5 cm boven  de horden uitstaken, zo voelde ik hoe ik moest springen: niet te laag, maar ook  niet te hoog.  Ik moest die kaarten raken anders liep ik niet efficiënt”  aldus Marla Runyan, een merkwaardige vrouw; of zeg maar “Sidney here she comes.

DelenShare on Facebook0Tweet about this on Twitter0Share on LinkedIn0Share on Google+0Email this to someonePin on Pinterest0Print this page

  1. Bulgaar bang om blind te worden na uitwijzing08-06-2011 11:06:47
  2. “Afrika is mijn beroep geworden”08-06-2011 11:06:32
  3. “Dankbaarheid van patiënten is enorm”08-06-2011 11:06:17
  4. Albino’s lijden erger dan paria’s08-06-2011 11:06:44
  5. Familie Ratiau uit Lichtaart vertrekt voor vijf jaar naar West-Afrika08-06-2011 11:06:29
  6. BlindenMissie geeft 444.000 mensen het zicht08-06-2011 11:06:04
  7. Instituut Pottelberg vervult droom blinde Japanse jongeren08-06-2011 11:06:06
  8. “Ik ben blind, maar ik zie de armoede”08-06-2011 11:06:31
  9. Twee Antwerpenaren doorkruisen Tibet voor goede doel08-06-2011 11:06:15
  10. Mol stuurt duizenden brillen naar Cuba08-06-2011 11:06:16
  11. Oogarts Bruno Philips trekt naar Vietnam om blindheid te bestrijden08-06-2011 11:06:54
  12. “Schrijnende toestanden in ziekenhuizen”08-06-2011 08:06:28
  13. Eyedoctor Cees van der Windt naar Vietnam08-06-2011 08:06:15
  14. Jan-Pieter Van Winckel niet naar Kosovo08-06-2011 08:06:00
  15. Blinde leert blinden leven08-06-2011 08:06:31
  16. Vlaamse artsen onderzoeken misvormde kinderen in Irak08-06-2011 08:06:17
  17. Blinde ziend08-06-2011 08:06:55
  18. Leerlingen Latijn bouwen mozaïek voor Afrikaanse blinden08-06-2011 08:06:28
  19. Koppel zorgt voor operatie van blinde Roemeense baby08-06-2011 08:06:15
  20. Ervaringen uit Nepal komen Tom Bakx van pas in Mekongdelta08-06-2011 08:06:58
  21. Kantklossen in Indiase blinden- en dovenschool08-06-2011 08:06:42
  22. 75 jaar Broeder-van-Liefde08-06-2011 08:06:24
  23. Ogen van veertienjarige Cubaanse zien zienderogen beter08-06-2011 08:06:54
  24. De vliegende oogchirurgen van Orbis08-06-2011 08:06:39
  25. Een kerstgeschenk voor de blinden08-06-2011 08:06:03

Laatst bijgewerkt op 6 juni 2011 – 08:52